Adopcja komórek jajowych w praktyce

Istnieją różne przyczyny niepłodności. Problem może wynikać z kłopotów zdrowotnych partnera lub partnerki. W przypadku tych ostatnich rozwiązaniem jest adopcja komórek jajowych, czyli wszczepienie do organizmu potencjalnej matki komórki płciowej od obcej dawczyni.

Od badań wstępnych po zapłodnienie in vitro

Do programu adopcyjnego kwalifikowane są kobiety w wieku do 49 lat, u których stwierdzono problemy genetyczne, wielokrotne poronienie i przedwczesne wygaśnięcie aktywności jajników. Adopcja komórek jajowych polecana jest również paniom, które utraciły swoje zdolności prokreacyjne w wyniku terapii onkologicznej. Innym wskazaniem do tej terapii są nieudane próby zapłodnienia pozaustrojowego.

Komórki jajowe pobiera się od zdrowych pań, które nie ukończyły 32. roku życia i są mami (urodziły co najmniej jedno dziecko). Dawczynie poddawane są badaniom wirusologicznym, psychologicznym i genetycznym. Przypomina to procedurę, którą przechodzą dawcy nasienia. Ich też obowiązują bardzo rygorystyczne wymagania zdrowotne i prawne.

Jak wygląda leczenie poprzez adopcję komórek jajowych?

Najpierw odbywa się wizyta kwalifikacyjna. Następnie partnerzy przechodzą szczegółowe badania. Drugim krokiem jest wybór dawczyni. Pacjenci mają dostęp do takich informacji jak wzrost, kolor oczu i włosów, zainteresowania, wykształcenie kobiety oddającej komórkę jajową (dane personalne nie są ujawniane). W ten sposób mogą po części wpływać na cechy swojego potomstwa. W ramach programu pacjenci otrzymują osiem komórek jajowych.

Kolejnym krokiem jest pobranie nasienia potencjalnego ojca. Najpóźniej następuje to 90 minut przed zabiegiem in vitro. W przypadku wcześniejszego oddania spermy zostaje ona zamrożona.

Później przeprowadza się transfer materiału genetycznego. Czas przeprowadzenia zabiegu uzależniony jest od cyklu menstruacyjnego kobiety, co niekiedy wymaga pewnego oczekiwania lub stymulacji hormonalnej.

Plemniki łączy się z pobranymi od dawczyni komórkami jajowymi. Proces ten przeprowadza się w laboratorium embriologicznym. Powstałe zarodki przechowywane są w inkubatorze, gdzie dojrzewają przed dwa do pięciu dni.

Po tym czasie jeden-dwa zarodki wprowadza się przy pomocy cewnika do macicy pacjentki. Gdyby zapłodnienie doprowadziło do powstania większej liczby zarodków, wykorzystuje się je w kolejnych próbach. Do tego czasu ulegają one zamrożeniu. W niskiej temperaturze pzrechowuje się je przez rok od powstania.

Na tym kończy się etap stricte medyczny. Nie oznacza to jednak końca pracy, jaką musi wykonać przyszła mama. Szanse na pozytywne rezultaty zapłodnienia in vitro można zwiększyć, prowadząc spokojny tryb życia.

Ostateczne potwierdzenie

Potwierdzeniem ciąży jest odpowiedni wynik badania stężenia hormonu HCG, które wykonuje się 12 dni od wszczepienia zarodków. Następnie, w czwartym lub piątym tygodniu ciąży, wykonuje się badanie ultrasonografem, które daje absolutną pewność co do faktu spłodzenia potomka.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

20 − 18 =